[logiciel creation site] [creation site web] [creation site internet] [Start]
[Ons verhaal]
[Opsporingsbericht]
[Teksten]
[Vermist website]
[Opsporingsbericht]
[]

Roland was vermist sinds 10 november 2008.

Op zaterdag 29 november 2008 is hij terug gevonden.

Begrafenis op 08 december 2008 om 10u in Bredene - Sas.

All Rights Reserved
www.FaiLi.be

Search

Maandag 10 november 2008:


Roland vertrekt rond 01u 's nachts zonder iets te laten weten.

Om 8u staat z'n vrouw op, en merkt de verdwijning op. De politie wordt verwittigd en alle middelen worden ingezet omdat het om een onrustwekkende verdwijning gaat.


De politie zet teams in om de buurt uit te kammen.


Tegen de middag worden ook speurhonden en een heli ingezet.

Om 17u geen resultaat en geen enkel spoor.


Nacht 10 -11 november 2008:


Stormweer, regen, enz...

De zoekactie kan door het donker en de weersomstandigheden niet worden verder gezet.

Om 17u wordt tijdelijk gestaakt met de zoekactie.


Dinsdag 11 november 2008:


Om 8u komt de politie terug om de zoekactie verder te zetten.

Er wordt nogmaals overlopen waar hij kan zijn.

De teams van Bredene - De Haan kammen opnieuw de buurt uit.


Rond de middag komen de rechercheurs van Brussel van de cel vermiste personen langs om uit te leggen wat er nu nog wordt gedaan. Er wordt beslist om een speurhond vanuit Leuven in te zetten om eventueel een spoor te vinden.


De heli komt nogmaals hulp bieden. Alle teams zoeken Bredene rond. Ook de vaart en andere waterlopen worden gecontroleerd.


Alle mogelijke pisten werden nagegaan, zonder enig spoor.

Om 17u wordt de zoekactie gestaakt.


Het hoofd van het onderzoeksteam komt melden dat er nu niet meer verder wordt gezocht. Alle mogelijk plaatsen en pistes zijn gevolgd, zonder enig resultaat. Momenteel afwachten op een spoor. Indien er dinsdag nog geen enkel spoor is, begint men allerlei gegevens te verzamelen voor het parket om een dossier op te maken. Dit voor het geval er ergens een lichaam wordt gevonden en er moet worden geïdentificeerd.


Nacht 11 - 12 november 2008:


Weer een nacht in met regen, wind, koude. De overlevingskansen worden almaar kleiner.

Opnieuw geen teken van leven.


Woensdag 12 november 2008:


Aangezien de actieve zoekactie niks heeft opgeleverd, zijn we met de familie zelf gestart met het uithangen van affiches zoals op de hoofdpagina van deze site.


Overal waar mogelijk proberen we deze uit te hangen en ondertussen ook zorgen voor de echtgenoot van Roland.

Iedereen is hier geschrokken van het gebeuren en doet wat hij/zij kan.


Donderdag 13 november 2008:


Weer een dag zonder nieuws. Het wachten, de onzekerheid is zenuwslopend.

Was er maar een aanknopingspunt, een teken, iets wat ons verder helpt.


Vrijdag 14 november 2008:


5 dagen al is Roland weg. De hoop kwijnt weg. Geen nieuws, geen teken van leven, niks.

Er zijn oneindig veel mogelijke scènes, maar welke is de juiste? Er is geen beginnen aan.


Zaterdag 15 november 2008:


Om 14u 15 zijn we bij de politie langs geweest, om meer uitleg over wat er nog zal gebeuren. Een goed gesprek van 2u.

Alle mogelijke zoekacties zijn gedaan, speurhonden, heli met warmtesensors, patrouilles, enz...

"We zijn geen stap verder" zei de wachtofficier. Momenteel moeten we afwachten wat het parket zal beslissen.

Ze kunnen nog het water dreggen, met een infraroodcamera zoeken, maar of het parket dit zal doen weten we nog niet.


Vandaag kwamen we ook te horen dat in de nacht dat Roland verdween, de sluizen waren opengezet. Dit wil zeggen dat, als Roland in het water zou zijn gesukkeld, hij kan afgedreven zijn door de sterke stroming richting open water (de Noordzee dus). In dat geval weten ze niet of hij nog ooit zal gevonden worden.

Dit was even een koude douche.

Je stelt je de vraag: "wat dan, geen begrafenis, niks." Dit doet enorm pijn.


De dagen worden lang, de nachten koud en kil. Laat ons hopen dat ze hem toch vinden. En graag snel.

Met die vragen en gedachten gaan we elke nacht in.


Zondag 16 november 2008:


De komende nacht is het exact een week geleden. Het wordt een enge nacht.

Het is de eerste zondag in ons leven zonder hem. Stilletjes aan proberen we het te verwerken, het een plaats te geven.

Maar dat sprankeltje hoop blijft er altijd. Het is nog te moeilijk, te zwaar om het echt als 'dood' te gaan zien. We weten het niet met zekerheid, en dat is heel erg zwaar.


Na een week begint iedereen te 'kraken'. Niemand begrijpt het.

Ook wij niet, maar toch moeten wij verder. Er komt een tijd dat we het ooit zullen moeten inzien.

Nu gaat dat nog niet, het is nog te dicht, het lijkt een enge droom.


Maandag 17 november 2008:


Het was een eng gevoel deze morgen. Het dringt nog steeds niet door.

De wijkagent is deze morgen na zijn verlof eerst langs gekomen. Hij was er ook niet goed van, begrijpt het ook niet.

Het deed ons meme deugd dat ze haar verhaal nog eens kon doen.


Morgen is er een vergadering met de lokale en federale politie, cel vermiste personen en het parket. Daar zal worden beslist of er nog andere mogelijkheden zijn om Roland alsnog terug te vinden.


Komt het ooit nog uit? Zal de nachtmerrie ooit ophouden? Wanneer kunnen wij afscheid nemen?

Zoveel vragen zonder antwoord.


Dinsdag 18 november 2008:


Vandaag wordt beslist wat er verder gaat gebeuren.

Om 14u 30 was er een vergadering van alle diensten ivm de verdwijning.


Om 16u 30 ging de telefoon, eindelijk wat spanning minder.

Het parket besliste om de spuikom gedeeltelijk te legen en zo te controleren.


Morgen moeten we opnieuw naar de politie om nogmaals een verklaring op te maken. Ze willen weten hoe Roland de laatste tijd was, of er iets speciaals is gebeurt. Dit omdat ze hopen nog een ander spoor te vinden, die ze misschien over het hoofd hebben gezien.


Zo is er weer wat hoop dat hij toch nog terecht komt.


Woensdag 19 november 2008:


Om 9u waren we al terug in het politiebureau, voor het verhoor.

Een hele hoop vragen werden gesteld, alles op papier gezet. We hebben er ruim een 3u gezeten.

Blij dat het gedaan is.


Men gaat nu kijken wanneer ze het water zullen doorzoeken, namelijk de spuikom en de wachttanks achter electrabel worden uitgekamd. Hopen dat daar een spoor word gevonden. Al was het maar een kledingstuk, een kaart of iets anders die hij bij zich had.


Alles is nu al lang aan de gang, en het begint eindeloos te worden. Waarom is er niks te vinden?


Donderdag 20 november 2008:


Deze morgen wordt het water gescand. Ze starten om 9u 30 op de Spuikom met een zodiak waaraan een soort scanner wordt bevestigd.

Hiermee gaat men per 30m een scanning doen van het water. Op de spuikom is het maar een diepte van 1 tot 1,5m.


Tezelfdertijd doorzoekt men met de brandweer en de gemeente de rietvelden achter het sportcentrum en de wachttanks achter electrabel worden ook leeggepompt.


Tegen de avond krijgen we resultaten te horen.

Spijtig genoeg nog steeds niks gevonden.


Vrijdag 21 november 2008:


Een dag met weinig nieuws. Wachten, wachten, wachten.


Zaterdag 22 november 2008:


Vandaag zijn Roland en Julia 50 jaar getrouwd. Er was een feest gepland, om dit te vieren. Hij keek er zo naar uit.

Het is een dag in mineur geworden, vol tranen van verdriet.


Wat moet je nu gaan zeggen: "Proficiat met je jubileum"? Het klinkt raar. Maar hij is nog niet dood verklaard, dus, wat is het dan?

Het zit allemaal een beetje dubbel.


Het heeft blijkbaar allemaal niet mogen zijn.


Zondag 23 november 2008:


Komende nacht is het exact 14 dagen geleden.

Er is een paranormale beurs in Oostende, waar we heen gaan. Wie weet komen we via deze weg meer te weten.


Het is wat griezelig, maar daar vertelden ze ons dat hij niet meer in leven is, wat ook wij al vermoedden.

Er zijn er die zeggen dat hij in de buurt van water en groen is, maar niet IN het water.

Anderen zeggen dan dat hij in een put zou zijn gevallen, een put die niet door mensen is gemaakt.


Wat het meest enge was, is dat men vertelde dat iemand van ons hem zal terug vinden. Het zal een kind zijn die hem terug vindt. Is dat dan een kind in de vorm van een kind, of een kleinkind, of zijn eigen kind. Dat weten we niet.


Maandag 24 november 2008:


Vandaag komt het DVI team. Dit team wil aan de hand van gedetailleerde informatie een profiel opmaken van Roland.
Ze gaan hierbij kijken naar foto's van de tandarts en er worden allerlei vragen gesteld over vroegere ongevallen, operaties, littekens, enz...


Een zware dag, vooral omdat je aan al die details moet gaan denken en op die manier steeds meer tot het besef komt dat er nog weinig hoop op leven is.


Dinsdag 25 november 2008:


Week 3 is begonnen. Nu begint het echt wel lang aan te slepen. De hoop op nieuws is klein.

Nu kunnen we enkel nog maar wachten. Ons leven gaat verder, wij moeten gaan werken, kinderen opvoeden, eten, slapen, enz...


Hoe we dit ooit nog te boven komen weten we niet. De angst blijft, de gedachte, het gemis verdwijnt niet.

Stilletjes aan gaan we verder met ons leven. Tot de volgende stap, een herdenking of iets gelijkaardigs. Nu is het tot 6 maanden wachten vooraleer we opnieuw verder kunnen. Tenzij hij wordt gevonden.


Meer nieuws kunnen we dus nu niet meer melden. Zodra er nieuws is laten wij het weten.


Dank alvast voor jullie steun en begrip.


Zaterdag 29 november 2008:


Om 16u hebben mensen Roland gevonden in hun vijver.

Om 18u kwam de politie melden dat hij gevonden is. De klap is hard, maar tegelijk zijn we opgelucht.


De helderzienden hebben gedeeltelijk gelijk. Hij zal voor oud en nieuw gevonden zijn, hij zal niet ver van huis liggen tussen groen en slijk. En dit is dus zo. Maar op een plek die wij niet verwachtten.


Maandag wordt er een lijkschouwing gedaan, dan zullen we misschien weten wat er is gebeurt. Want dit blijft een grote vraag.

Morgen gaan we met de familie groeten in het mortuarium in Brugge waar hij tot na de lijkschouwing ligt.


Zondag 30 november 2008:


Om 10u 30 verzamelt de dichte familie hier om samen naar Brugge te rijden en Roland een laatste groet te brengen.


Het was even schrikken om hem te zien. Hij was redelijk aantoonbaar. We mochten enkel z'n gezicht zien.

De rest van het lichaam was niet aantoonbaar door de staat van ontbinding.


Z'n gezicht had alle kleuren die je kon denken: rood, blauw, groen, zwart. Boven z'n neus leek het alsof hij hard moet gevallen zijn en onder z'n rechter oog was er een ontvelling. Er was ook een specifieke geur. Je kan het geen lijkgeur noemen. Eerder een geur van vuil water.


Ikzelf, de kleindochter, ben opgelucht dat ik hem nog een laatste keer heb mogen zien. Vanaf morgen mag niemand hem nog zien, omdat het ontbindingsproces nu enorm snel gaat. Dit komt omdat Roland een hele tijd in het water heeft gelegen en door het water en de kou is dit proces vertraagd. Daar hij nu uit het water is, op een iets warmere plaats versnelt dit proces.


Morgen hebben we een afspraak bij de begrafenisondernemer om alles verder praktisch te regelen.


Er staat ons nog een harde tijd voor de deur.


01 december 2008:


Begrafenis op maandag 08 december 2008 om 10u in de kerk H. - Jozef te Bredene - Sas.


Daarna koffietafel voor de genodigden, en bijzetting in het columbarium in intieme kring.


08 december 2008:


Vandaag gaat Roland voor de allerlaatste keer op reis, een reis naar het oneindige leven.

Hij hield enorm van reizen, wandelen, enz... Als hij maar buiten was.


Het is voor ons een moeilijke en heel emotionele dag. De afgelopen 3 weken waren immens zwaar, en het verdict dat Roland overleden is, viel als een betonblok op ons hoofd. Dagenlang hadden we nog eens sprankeltje hoop, nu hebben we enkel nog een kleine urne met as.


Roland is nu wel voor eeuwig in ons midden, maar toch missen we hem nog steeds. Nooit meer horen we hem zeggen: "Dag Jacko" tegen z'n papegaai, die nu ook zit te treuren. Nooit meer kunnen we hem horen rammelen in z'n kot. Nooit meer kunnen wij hem zeggen: "Het spijt me".

Het zijn allemaal kleine dingen, die uiteindelijk toch zo belangrijk zijn.

Daarom hebben wij als boodschap aan iedereen: 'Leef van dag tot dag, wees blij met wat je word gegeven, het leven duurt namelijk maar even.'


Na de misviering waarin mijn grootmoeder, Julia Spaenhoven, het geschenk voor hun gouden jubileum mocht in handen nemen, zijn we met de familie aan tafel gegaan. Er werd heel wat bijgepraat, maar ook gelachen, want Roland hield niet van verdriet.


Om 15u werden we met z'n allen verwacht aan het kerkhof 'De Priorij' voor de bijzetting in het columbarium.


Daarna, vertrok iedereen in stilte naar huis. De komende dagen worden hard, Kerstmis en Nieuwjaar in zicht, geen prettig eindjaar zo. Maar laat Nieuwjaar voor ons een dag zijn waarop we met volle teugen een nieuwe start mogen nemen, zoals Roland het zelf had gewild. Voor ons wordt het eindjaar een dag waarop we een boekdeel kunnen sluiten en terug aan de toekomst mogen denken.


Zondag 21 december 2008:


Nog 3 dagen en het is weer Kerstmis. De eerste kerst zonder pepe, zonder Roland. Een pijnlijke gedachte.


Julia, meme, was eerst van plan geen kerstboom te zetten, maar na wat aanporren heeft ze die toch helpen zetten.

Een kerstboom geeft een gezellige sfeer, een beetje vrolijkheid naast pepe. Hij hield van kaarsjes, lichtjes, enz....

Vandaar dat er een kerstboom moest komen.


Meme heeft het de afgelopen week moeilijk gehad. Ze was enkele dagen alleen thuis, en sinds de begrafenis laten velen uit de familie niks meer van zich horen. Dit heeft haar zo'n gevoel van 'de begrafenis is gedaan, dus het leven gaat door, niks aan de hand'. Toch is het niet zo simpel. 50 jaar dag in dag uit samenzijn, kun je niet zomaar aan de kant schuiven. Je kunt na 50 jaar niet zomaar verder met je leven. Je mist iets, je mist je geliefde, je voelt je eenzaam en verlaten.


In deze tijden heb je de steun van je familie nodig, en dat missen we nu wel een beetje. Enkel de dichtste familie houdt contact, de rest is 'verdwenen'. Waar zijn ze nu? In de moeilijkste dagen.


Woensdag 1 januari 2009:


Een nieuw jaar, een nieuw begin. Zo gaan wij 2009 in.

Met nieuwe moed willen wij ons leven verder zetten en hebben wij symbolisch afscheid genomen van de 2 zwaarste en zwartste maanden uit ons leven.


Wij zien Nieuwjaar als een nieuw begin, een nieuwe start.

Binnenkort gaan we ook grote kuis houden, zodat de toekomstige verhuis vlot verloopt, en omdat wij met alle kledij van Roland andere mensen een plezier kunnen doen.


Deze nieuwe start wil absoluut niet zeggen dat wij niet meer denken aan Roland, of dat wij hem vergeten zijn, integendeel.

Elke avond zeggen wij hem 'slaapwel' en elke morgen krijgt hij een 'goedemorgen' van ons.


Zaterdag 10 januari 2009:


Vandaag de grote kuis. Alle kledij van Roland gaat naar spullenhulp of familie. We hebben zo'n 3 aanhangwagens aan kledij, materiaal en vuilnis weggevoerd. 't Was dus de moeite. Een heel hoop materiaal was niet meer bruikbaar. Andere wel, en bij spullenhulp kunnen ze er nog wel iemand mee helpen.


Het deed wel eventjes raar, want vandaag is het exact 2 maanden geleden dat Roland verdween. En dan net vandaag alles weg. Maar ja, we kunnen er zelf toch niks mee aanvangen, dus ja.


Verder begint alles terug z'n gangetje te gaan. We zijn op zoek naar een andere woonplaats, kleiner en zonder trappen.

Tot nu toe hebben we ook nog steeds geen nieuws van het parket. We weten dus nog niet officieel wat er is gebeurd.

We hopen deze week meer nieuws te hebben.


Woensdag 15 April 2009:


De verhuis. Dit is een deel van het verwerkingsproces van een heel moeilijke tijd. "Er hangen te veel herinneringen in dit huis, en die wil ik achter mij kunnen houden." zijn de woorden van meme als ze de deur van het huis achter zich dichtslaat.Een nieuwe woonst, een nieuwe start, een nieuw leven. Zonder pepe, maar in ons hart blijft hij leven.


Van het parket is nog steeds geen duidend antwoord gegeven op de vraag of het hier om een 'ongeval' gaat of een natuurlijke dood. Voor de verzekering komt het over als een ongeval, omdat hij in een vijver is gevonden. Maar het parket wil dit niet uitspreken. De verzekering blijft ermee bezig.


Woensdag 22 juli 2009:


Pepe, je eerste achterkleinkind is geboren. Hij draagt de naam Owen Roland Roger, naar jou naam.

We vertellen Owen vaak over je, ook al is hij nog zo klein. Het is een zonnetje, het brengt terug geluk, liefde in ons leven. Meme trekt zich aan deze kleine spruit op. Ze fleurt op, zoals jij zou gewild hebben.


We denken nog vaak aan je, elke dag is er wel ergens iets die ons aan jou doet denken. Je grappen, je grollen, je optimisme, je doorzettingsvermogen.


Tot op de dag van vandaag nog steeds geen nieuws van het parket.


Donderdag 7 maart 2013:

Een heel eind geleden dat we hier nog iets hebben geplaatst. Er is ook heel wat gebeurt in die jaren.
Er werden ondertussen nog 2 achterkleinkinderen geboren: een broertje voor Owen (Xyam genaamd) en een zoontje van de jongste kleindochter (Remco genaamd).

Een 4e kleinkind is op komst (een broer/zus voor Owen en Xyam, gepland voor april 2013).


Meme is opnieuw verhuisd naar een kleiner appartement, aangepast aan haar noden en gezondheid. Ze stelt het er heel goed. Maar het gemis om jou blijft haar toch nog veel pijn doen.


Ikzelf (je oudste kleindochter) zal proberen regelmatig hier iets nieuws te plaatsen. Dat houd de herinnering aan jou levendig.

Telkens er op het nieuws iemand als vermist werd opgegeven, denk wij aan die bange tijd terug.


Zondag 31 maart 2013:

De jongste telg is geboren, Axel Daniel Bianca luid zijn officiele naam. Het is dus opnieuw een zoontje geworden van 47cm groot en 3.280kg licht.
Moeder en kind stellen het heel goed.


Zondag 10 november 2013:

De moeilijke dagen komen er weer aan. Er is geen jaar voorbij zonder dat dit gebeuren weer voor de ogen komt. Wij gaan verder met ons leven, wij moeten verder, we kunnen niet anders. Maar het gemis zal er toch altijd zijn. Er zijn zoveel dingen die we jou graag hadden verteld, vele dingen waarbij we denken "was jij hier  nu maar".
Het is vandaag en morgen 5 jaar geleden dat je uit ons leven verdween.
11 november is sindsdien nooit meer hetzelfde geweest.


Woensdag 18 december 2013:

Het eindejaar is weer in zicht. Het familiefeest van vroeger is niet meer. We missen je verdomd hard pepe, samen met opa en alle anderen die jou zijn voorgegaan. En de feestdagen blijven hoe dan ook heel moeilijk. Deze dagen zijn het bewijs dat het leven niet oneindig is. Hoe hard we ook ons best doen, er zullen er altijd zijn die ons verlaten.
Het leven is puur verlies. Elke dag die passeert is er een die is verloren, elke dag moet je afscheid nemen van de dag die is geweest. Zo is het nu eenmaal.

  

Hieronder het relaas van de situatie waarin wij ons als familie bevonden, van dag tot dag.

Ik wil wel benadrukken dat elke situatie op zich een individuele aanpak vergt. Maar in de grote lijnen blijft het verloop hetzelfde.


In dit verhaal verwoorden wij ook de gevoelens waarmee we geconfronteerd werden gedurende en na deze periode.

Ons verhaal

Deutsch

Italiano

Nederlands

Français

English

Español

Startpagina

Mail

Info